Sport Vlaanderen: Audit 2026-03-30

Classificatie: 🟢 Behouden (met hervormingen)

Fase 1: Diepteonderzoek

1A. Wat is het precies?

Officiële naam: Sport Vlaanderen, intern verzelfstandigd agentschap (IVA) met rechtspersoonlijkheid

Juridische basis: Decreet van 7 mei 2004 tot oprichting van het intern verzelfstandigd agentschap met rechtspersoonlijkheid (oorspronkelijk BLOSO), gewijzigd bij decreet van 4 december 2015: sinds 1 januari 2016 heet het agentschap Sport Vlaanderen. Het valt onder het Bestuursdecreet van 7 december 2018.

Historiek:

• 1969: Opgericht als BLOSO (Bestuur voor Lichamelijke Opvoeding, Sport en Openluchtleven), als Vlaamse tegenhanger van het Franstalige ADEPS. Beide ontstonden na de ontbinding in 1963 van het nationale, tweetalige INEPS/NILOS (opgericht in 1956).
• 1991: Omgevormd tot Vlaamse openbare instelling met rechtspersoonlijkheid onder leiding van Carla Galle.
• 1994: Oprichting Vlaamse Trainersschool.
• 2016: Hernoemd tot Sport Vlaanderen na fusie met het departement Sport (deel van het toenmalige beleidsdomein Cultuur, Jeugd, Sport en Media, CJSM). Alle taken, personeel en middelen van het sportdepartement werden overgedragen.

Bestuursniveau: Vlaamse Gemeenschap (gemeenschapsbevoegdheid: sport is een persoonsgebonden materie)

Budget: Toelage van de Vlaamse overheid: €177,1 miljoen vastleggingskredieten en €167,1 miljoen vereffeningskredieten (begroting 2026), ongeveer 0,3% van de Vlaamse begroting. Daarbovenop komen ongeveer €18 miljoen eigen ontvangsten (centra, Vlaamse Trainersschool). Binnen dat budget (2026):

• Topsport: €31,7 miljoen (in 2023 opgetrokken tot €30 miljoen per jaar, sindsdien verder verhoogd), plus €10 miljoen per olympiade voor topsportinfrastructuur
• Sportfederaties: 52 gesubsidieerde federaties (2024); de algemene werkingssubsidies bedragen volgens de Vlaamse Sportfederatie ongeveer €27 miljoen
• Sportinfrastructuur: €36,9 miljoen vastleggingskredieten, voor investeringen in de eigen centra en subsidies voor sportinfrastructuur
• Lonen: €49,5 miljoen voor het personeel van Sport Vlaanderen en €4,5 miljoen voor lesgevers in de centra en de Vlaamse Trainersschool

Personeel: Ongeveer 600 personeelsleden (606 eind 2020, zonder jobstudenten en topsporters in dienst; BLOSO telde er 652 in 2013). Het agentschap baatte 14 eigen sportcentra uit; na de beslissing van 2025 om de uitbating in Blankenberge en Woumen stop te zetten, blijven er 12. De centra zijn goed voor ongeveer de helft van de personeelskosten (2019-2020).

Aansturing: Valt onder de bevoegdheid van de Vlaamse minister van Sport en wordt geleid door een administrateur-generaal. Het oprichtingsdecreet laat bestuur en werking over aan de Vlaamse regering. De toelagen lopen via het departement Cultuur, Jeugd en Media (CJM).

1B. Wat doet het in de praktijk?

Zes kernrollen:

1. Kennisgedreven: Data verzamelen en analyseren ter ondersteuning van sportbeleid
2. Innovatie: Middelen aanreiken via pilootprojecten en incubatoren
3. Verbinder: Netwerken opbouwen en partnerschappen coördineren
4. Kwaliteitsgarant: Hoogwaardige sport- en beweegkansen waarborgen
5. Ondersteuner: Organisaties, initiatieven en topsporters bijstaan
6. Inspirator: Vlamingen motiveren tot een actieve levensstijl

Concrete taken:

• Subsidiëring en begeleiding van sportactoren (federaties, clubs, lokale besturen)
• Trainerscertificering via de Vlaamse Trainersschool
• Advies en ondersteuning bij sportinfrastructuurontwikkeling
• Exploitatie van 12 eigen sportcentra (Brasschaat, Brugge, Genk, Gent, Hasselt, Herentals, Heusden-Zolder/Velodroom Limburg, Hofstade, Liedekerke, Nieuwpoort, Waregem, Willebroek); Blankenberge en Woumen vallen weg na de beslissing van 2025 om er de uitbating stop te zetten
• Topsportbeleid: ondersteuning topsporters, infrastructuur, begeleiding
• NADO Vlaanderen: antidopingbeleid conform WADA-code
• Sportpromotie en breedtesportbeleid
• Kennis en innovatie (het vroegere Kennis- en Innovatiecentrum voor sport, KICS)
• Internationaal sportbeleid opvolgen

Overlap met andere instellingen:

• Beperkte overlap met lokale besturen: gemeenten voeren eigen lokaal sportbeleid (sinds 1 januari 2016 zitten de middelen van het decreet lokaal sportbeleid zonder oormerk in het Gemeentefonds). Sport Vlaanderen ondersteunt bovenlokaal, gemeenten lokaal.
• Geen significante overlap met andere Vlaamse agentschappen.
• Bij topsport: coördinatie met het Belgisch Olympisch Comité (BOIC) en internationale federaties.

Klanten: 73 erkende sportfederaties (waarvan 52 gesubsidieerd), 16.673 aangesloten sportclubs en 1.462.542 sportende clubleden die in Vlaanderen wonen (2024, een record: ruim een op vijf inwoners), lokale besturen, topsporters, individuele sporters.

Prestatie-indicatoren: In de Vlaamse Brede Heroverweging (2021) stelde Sport Vlaanderen vast dat de subsidies voor de georganiseerde sportsector tussen 2014 en 2019 slechts 7% stegen (amper de indexering), met een besparing van 4,5% vanaf 2020, terwijl het aantal unieke clubleden in dezelfde periode met 9% groeide. Sinds 2014 kwamen er ongeveer 247.000 sportende clubleden bij (2024). De begrotingstoelichting volgt enkele indicatoren (sportende leden, gekwalificeerde trainers, opleidingen) en het Kennisplatform publiceert de participatiecijfers, maar er is geen samenhangende jaarlijkse rapportering die budget en resultaten aan elkaar koppelt.

Audits: Audit Vlaanderen onderzocht van 2018 tot 2020 het beheer van sportinfrastructuur bij 18 lokale besturen: vaak ontbreekt een gestructureerd zicht op de staat van het patrimonium, en de keuze en opvolging van het beheersmodel (zoals PPS of intergemeentelijke samenwerking) worden onvoldoende onderbouwd en geëvalueerd. In de Vlaamse Brede Heroverweging (2021) evalueerde Sport Vlaanderen zijn volledige uitgavenbegroting. Het agentschap stelde zelf dat besparingen op sport contraproductief zijn voor het preventieve gezondheidsbeleid, en dat het afstoten van centra geen één-op-één besparing oplevert zolang het personeel naar andere centra overgaat.

1C. Internationale vergelijking

Nederland:

• Sportbeleid valt onder het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS).
• NOC*NSF (Nederlands Olympisch Comité * Nederlandse Sport Federatie) is de koepel. Voor topsportprogramma's krijgt het ongeveer €44 miljoen per jaar uit de VWS-bijdrage en de maatschappelijke afdracht van de Nederlandse Loterij (2024).
• Topsportfinanciering staat onder druk: NOC*NSF berekende in 2024 dat €20 miljoen extra per jaar nodig is om het topsportniveau te handhaven.
• De Nederlandse overheid baat zelf geen sportcentra uit. NOC*NSF financiert mee vijf TeamNL-centra voor topsport; sportinfrastructuur is verder vooral een gemeentelijke verantwoordelijkheid.
• Bevolking: ongeveer 18,1 miljoen (2026), tegenover 6,9 miljoen in het Vlaams Gewest.

Duitsland:

• Sportbeleid is deelstaatbevoegdheid (Kulturhoheit der Länder), vergelijkbaar met Vlaanderen.
• Elke deelstaat heeft een Landessportbund (LSB): een privaatrechtelijke koepelorganisatie, gefinancierd via loterijgelden en overheidsmiddelen.
• LSB Nordrhein-Westfalen (de deelstaat met de meeste inwoners): een vereniging (e.V.) met ongeveer 17.200 clubs en 5,6 miljoen leden (2026), die zich vooral financiert uit de opbrengsten van de staatsloterij WestLotto (€32,7 miljoen in 2022), aangevuld met overheidsmiddelen en lidgelden.
• De Duitse structuur is sterker arm's-length: sportorganisaties zijn privaatrechtelijk, niet overheidsagentschappen.
• DOSB (Deutscher Olympischer Sportbund) coördineert op federaal niveau.

Denemarken:

• Sportbeleid valt onder het Ministerie van Cultuur, maar de overheid bemoeit zich weinig. Het Deense model is gebaseerd op arm's-length en vrijheid van vereniging.
• Twee grote koepelorganisaties: DIF (Nationaal Olympisch Comité en sportkoepel, 63 lidfederaties sinds 2026) en DGI (breedtesport, ruim 6.000 lokale sportverenigingen). Samen telden ze bijna 2,5 miljoen lidmaatschappen (2024).
• Budget (2023): DIF DKK 337,3 miljoen (€45 miljoen), DGI DKK 313,2 miljoen (€42 miljoen), Team Danmark (topsport) DKK 112,5 miljoen (~€15 miljoen).
• Financiering via de opbrengsten van de nationale loterij (Danske Spil): wettelijk vastgelegd in de Udlodningslov en geïndexeerd.
• Gemeenten stellen sportinfrastructuur bijna gratis ter beschikking aan verenigingen (wet op het niet-formeel onderwijs, Folkeoplysningslov).
• Doelstelling Move for Life: 75% van de Denen sport, 50% in clubverband, tegen 2025. Landelijk sportte of bewoog 63% van de volwassenen en 86% van de kinderen (2024); in de 21 gemeenten die er het sterkst op inzetten, was het 76% van de volwassenen.
• Bevolking: ongeveer 6,0 miljoen (2026), vergelijkbaar met Vlaanderen.

Kernverschil: In Denemarken, Nederland en Duitsland is sportbeleid veel sterker arm's-length georganiseerd. De overheid financiert maar voert niet zelf uit. Sport Vlaanderen is bijzonder omdat het tegelijk beleidsmaker, subsidiënt, uitvoerder (12 centra) en kenniscentrum is. Het staat daarin niet alleen: ook het Franstalige ADEPS baat 18 sportcentra uit in de Federatie Wallonië-Brussel.

1D. Knelpunten en kritiek

1. Budgettaire krapte: Het sportbudget bedraagt ongeveer 0,3% van de Vlaamse begroting (2026). De Vlaamse Sportfederatie (VSF) wijst erop dat het nauwelijks meegroeit met het aantal sporters en federaties. De subsidies voor de georganiseerde sportsector stegen tussen 2014 en 2019 met amper de indexering en werden vanaf 2020 met 4,5% verminderd; volgens de VSF dekken de werkingssubsidies voor de 52 gesubsidieerde federaties (ongeveer €27 miljoen) amper de basiswerking.

2. Dubbele pet: Sport Vlaanderen is tegelijk beleidsuitvoerder (subsidies toekennen, kwaliteit bewaken) en exploitant (12 eigen centra). In Nederland, Duitsland en Denemarken zijn deze rollen gescheiden. De centra kostten Vlaanderen na aftrek van hun eigen omzet €23 à 30 miljoen per jaar (2015-2020), waarvan ongeveer €20 miljoen personeelskosten: de helft van alle personeelskosten van het agentschap.

3. Centra als historisch erfgoed: De centra stammen uit de BLOSO-periode en zijn geografisch verspreid maar niet altijd strategisch gelegen. Voor onderhoud, renovatie en nieuwbouw was recurrent gemiddeld maar ongeveer €295.000 per centrum per jaar beschikbaar, wat structureel te weinig is (Brede Heroverweging, 2021). In Woumen zou een nieuw brandveiligheidsattest €5 à 6 miljoen renovatie vergen; daarom werd beslist de uitbating daar stop te zetten. Voor Blankenberge ging de stad op zoek naar een nieuwe uitbater (2026). Voor het nieuwe olympische zwembad in Hofstade koos Vlaanderen zelf al voor een PPS met een private partner voor bouw, onderhoud en uitbating. De vraag is of ook de andere centra niet beter door lokale besturen of PPS-constructies beheerd kunnen worden.

4. Beperkte digitalisering voor sporters: Voor clubs bestaat sinds 2024 het Verenigingsloket van de Vlaamse overheid, met het once-only-principe; sinds november 2025 staan alle sportclubs erin via een koppeling met de sportdatabank, met een verplichting voor alle Vlaamse overheden vanaf 2027. Voor individuele sporters is er geen geïntegreerde sportpas, en de digitale dienstverlening naar burgers toe blijft beperkt vergeleken met Scandinavische modellen.

5. Versnippering sportlandschap: Het Vlaamse sportlandschap telt naast Sport Vlaanderen ook de Vlaamse Sportfederatie (VSF, koepel), Studentensport Vlaanderen, Sportieq (expertisecentrum gezond en ethisch sporten, sinds 2024 de fusie van Gezond Sporten Vlaanderen en het Centrum Ethiek in de Sport), het Netwerk Lokaal Sportbeleid en talloze lokale sportraden. De coördinatie is niet altijd optimaal.

Fase 2: Toetsing aan de 9 Principes

Synthese: Sport Vlaanderen scoort goed op subsidiariteit, schaalgrootte en afwezigheid van bevoegdheidsconflicten. De grootste verbeterpunten liggen bij digitalisering voor sporters (geen sportpas; once-only bestaat wel al voor clubs), resultaatgerichtheid (geen rapportering die budget aan resultaten koppelt) en de dubbele rol als beleidsmaker én exploitant (ongebruikelijk in de buurlanden).

Fase 3: HART-voorstel

3A. Classificatie

🟢 Behouden met gerichte hervormingen

Sport Vlaanderen functioneert redelijk maar kan efficiënter en transparanter. Afschaffing of fundamentele hervorming is niet nodig. Het agentschap vervult een reële behoefte. Wel zijn aanpassingen nodig om het naar internationaal niveau te tillen.

3B. Concreet voorstel

1. Centra verzelfstandigen via PPS of overdracht aan lokale besturen De 12 eigen sportcentra worden op termijn (5-10 jaar) overgedragen aan lokale besturen of beheerd via publiek-private samenwerking (PPS). Sport Vlaanderen blijft eigenaar van topsportinfrastructuur (Hofstade, Gent), maar de breedtesportcentra worden lokaal beheerd. Het personeel gaat mee over naar de nieuwe beheerder: zo komen ongeveer 200-250 personeelsleden niet langer ten laste van het agentschap en daalt de apparaatskost. Zonder die overgang levert een overdracht niets op, omdat het personeel dan naar andere centra verhuist (Brede Heroverweging, 2021).

Model: Deens model. Gemeenten beheren sportinfrastructuur en stellen die (bijna) gratis ter beschikking aan verenigingen.

2. Digitale sportpas invoeren Elke Vlaming krijgt een digitale sportpas (gelinkt aan eID) die automatisch subsidies, lidmaatschappen en sportkrediet combineert. Once-only-principe: gegevens worden maar één keer ingevoerd. Sportfederaties en clubs kunnen via het platform ledenbeheer, subsidieverantwoording en communicatie combineren. De sportpas bouwt voort op het bestaande Verenigingsloket en de sportdatabank, zodat er geen tweede register naast komt.

Model: Scandinavische digitale sportregistratiesystemen.

3. Publieke KPI-rapportering Sport Vlaanderen publiceert jaarlijks een openbaar sportdashboard met:

• Sportparticipatie (% Vlamingen dat sport, in club, informeel)
• Topsportresultaten (medailles, top-8 plaatsen)
• Subsidiëring per federatie (transparant, online doorzoekbaar)
• Klanttevredenheid sportfederaties en clubs
• Budgetbesteding per euro naar einddoel

4. Arm's-length versterken De subsidie- en beleidsrol wordt versterkt; de uitvoeringsrol (centra) wordt afgebouwd. Sport Vlaanderen evolueert, als gemeenschappelijke dienst van de vijf Vlaamse deelstaten (art. 32 HART-grondwet), naar een compacte beleids- en kennisorganisatie (ongeveer 350-400 personeelsleden) die financiert, kwaliteit bewaakt, antidopingbeleid voert en kennis genereert, maar niet zelf sportinfrastructuur exploiteert.

Geschatte besparing: €5-10 miljoen per jaar aan apparaatskosten van het agentschap na de overdracht van de centra (HART-raming, op een uitbatingskost van €23 à 30 miljoen per jaar). Een deel van de uitbatingskost verschuift naar de gemeenten of de PPS-partners. Het bedrag wordt volledig geherinvesteerd in sportparticipatie en topsport: het is een betere allocatie binnen sport, geen besparing voor de Vlaamse begroting.

Implementatiepad:

• Jaar 1: KPI-dashboard lanceren
• Jaar 1-2: Audit per centrum (bezettingsgraad, kosten, lokaal alternatief), met de lessen uit de thema-audit sportinfrastructuur van Audit Vlaanderen over de keuze en opvolging van beheersmodellen
• Jaar 2-4: Overdrachtsprotocol per centrum (inclusief personeel), PPS-structuren opzetten
• Jaar 3-5: Digitale sportpas ontwikkelen en uitrollen
• Geen wetswijziging nodig voor centra-overdracht (kan via beheersovereenkomst); een deelstaatwet of een vrijwillig concordaat van de Vlaamse deelstaten (art. 32 HART-grondwet) voor de sportpas.

Fase 4: Partijpunt (Website-klare tekst)

Deel A: Het partijpunt

Sport Vlaanderen: behouden met hervormingen Sport Vlaanderen blijft het Vlaamse sportagentschap, als gemeenschappelijke dienst van de vijf Vlaamse deelstaten, maar stopt met het zelf uitbaten van sportcentra en wordt een slanke kennisorganisatie die subsidieert, kwaliteit bewaakt en digitaliseert, zoals in Denemarken.

Deel B: De uitleg

Hoe het nu werkt

Sport Vlaanderen is het Vlaamse sportagentschap, opgericht in 1969 als BLOSO en hernoemd in 2016. Met ongeveer 600 medewerkers en een toelage van ongeveer €177 miljoen (begroting 2026, ongeveer 0,3% van de Vlaamse begroting) is het verantwoordelijk voor alles rond sport in Vlaanderen: van subsidies voor 52 sportfederaties tot topsportbeleid, van antidoping tot de exploitatie van eigen sportcentra verspreid over Vlaanderen.

Die centra, van Brugge tot Genk, van Hofstade tot Nieuwpoort, zijn het historische erfgoed van de BLOSO-tijd. Het waren er 14; na de beslissing van 2025 om de uitbating in Blankenberge en Woumen stop te zetten, blijven er 12. Ze bieden sportinfrastructuur voor zowel breedtesport als topsport. Ongeveer de helft van de personeelskosten gaat naar deze centra.

Wat er mis gaat

Het probleem zit niet in wat Sport Vlaanderen doet, maar in hoe het georganiseerd is. Het agentschap combineert vier rollen die in Nederland, Duitsland en Denemarken gescheiden zijn: beleidsmaker, subsidiënt, kenniscentrum én exploitant van sportinfrastructuur.

Die vierde rol, het uitbaten van eigen centra, is de vreemde eend in de bijt. In Nederland, Duitsland en Denemarken baat de centrale of regionale overheid geen breedtesportcentra uit; dat doen gemeenten, verenigingen of private partners. De centra kostten Vlaanderen na aftrek van hun eigen omzet €23 à 30 miljoen per jaar (2015-2020), en toch schoot het onderhoudsbudget structureel tekort. Het gevolg: een aanzienlijk deel van het budget en personeel gaat naar bakstenen in plaats van naar sporters.

Ondertussen sporten meer Vlamingen in een club dan ooit: 1,46 miljoen sportende clubleden in 2024, ongeveer 247.000 meer dan in 2014. Het budget volgde nauwelijks mee: de subsidies voor de georganiseerde sportsector stegen tussen 2014 en 2019 met slechts 7%, amper de indexering, en werden vanaf 2020 met 4,5% verminderd. De werkingssubsidies voor 52 federaties moeten over steeds meer schouders verdeeld worden.

Digitaal is er vooruitgang voor clubs: het Verenigingsloket past het once-only-principe toe. Maar voor de sporter zelf is er geen geïntegreerde sportpas, en de data-uitwisseling tussen federaties, clubs en overheid blijft versnipperd.

Hoe het elders werkt

In Denemarken, qua inwoneraantal vergelijkbaar met Vlaanderen (6,0 miljoen in 2026), is het sportbeleid radicaal anders georganiseerd. De overheid (Ministerie van Cultuur) financiert, maar twee onafhankelijke koepelorganisaties (DIF voor competitiesport, DGI voor breedtesport) verdelen de middelen zelf. Budget (2023): DIF €45 miljoen, DGI €42 miljoen, Team Danmark (topsport) €15 miljoen. Samen ongeveer €100 miljoen, gefinancierd via loterijgelden die wettelijk vastgelegd en geïndexeerd zijn.

Cruciaal: Deense gemeenten beheren de sportinfrastructuur en stellen die vrijwel gratis ter beschikking aan verenigingen. De nationale overheid exploiteert geen sportcentra. Het resultaat: 63% van de volwassen Denen en 86% van de kinderen sport of beweegt (2024). Landelijk lag dat in 2024 nog onder het doel van Move for Life (75% sportdeelname, 50% in clubverband), maar in de 21 gemeenten die er het sterkst op inzetten, sport of beweegt 76% van de volwassenen.

In Duitsland zijn de Landessportbünde privaatrechtelijke koepelorganisaties per deelstaat, gefinancierd via loterijgelden en overheidsmiddelen. Ook hier: de overheid financiert, maar voert niet zelf uit.

In Nederland krijgt NOC*NSF ongeveer €44 miljoen per jaar voor topsportprogramma's uit de bijdrage van VWS en de afdracht van de Nederlandse Loterij (2024); sportinfrastructuur is vooral een gemeentelijke verantwoordelijkheid.

Wat HART voorstelt

1. Centra overdragen: De 12 sportcentra worden in 5-10 jaar overgedragen aan lokale besturen of PPS-constructies, met het personeel erbij. Topsportinfrastructuur (Hofstade, Gent) blijft eigendom van Sport Vlaanderen maar wordt professioneel beheerd via PPS, zoals Vlaanderen al koos voor het nieuwe olympische zwembad in Hofstade. Breedtesportcentra gaan naar de gemeenten.

2. Slanker agentschap: Sport Vlaanderen evolueert van ongeveer 600 naar 350-400 personeelsleden en focust op zijn kernrollen: beleid, subsidies, kwaliteitsgarantie, antidoping (NADO Vlaanderen), kennis en innovatie, en de Vlaamse Trainersschool.

3. Digitale sportpas: Elke Vlaming krijgt een digitale sportpas (gekoppeld aan eID) die subsidies, lidmaatschap en sportdata combineert. Clubs en federaties gebruiken één platform voor ledenbeheer en subsidieverantwoording, voortbouwend op het Verenigingsloket. Once-only.

4. Transparant sportdashboard: Jaarlijks publiek dashboard met sportparticipatie, topsportresultaten, subsidieverdeling per federatie en klanttevredenheid. Elke euro verantwoord.

5. Geïndexeerd sportbudget: Naar Deens model wordt het sportbudget wettelijk gekoppeld aan een index (bv. loterijopbrengsten of bbp), zodat het automatisch meegroeit met inflatie en participatie.

Wat het oplevert

• Herinvestering: naar schatting €5-10 miljoen per jaar minder apparaatskosten bij het agentschap door de overdracht van de centra, volledig geherinvesteerd in sportparticipatie en topsport. Een deel van de uitbatingskost gaat mee naar de gemeenten of PPS-partners.
• Meer middelen voor sport: Minder geld naar bakstenen, meer naar sporters. Het vrijgekomen budget kan de krappe werkingssubsidies van de 52 gesubsidieerde sportfederaties deels aanvullen.
• Betere dienstverlening: Een digitale sportpas vereenvoudigt het leven van ruim 1,4 miljoen clubsporters en bijna 17.000 clubs.
• Hogere sportparticipatie: Het Deense model toont dat arm's-length financiering en gemeentelijke infrastructuur samengaan met hoge en stijgende sportparticipatie.
• Transparantie: Een publiek dashboard maakt voor elke Vlaming zichtbaar waar het sportbudget naartoe gaat en wat het oplevert.

Fase 5: Bronnenlijst

Metadata

• Geschatte besparing: geen besparing voor de begroting; naar schatting €5-10 miljoen per jaar minder apparaatskosten bij Sport Vlaanderen (HART-raming), volledig geherinvesteerd in sportparticipatie en topsport
• Herzien: 2026-09-27 (factcheck: cijfers, bronnen, tijdloze formulering)